Skoda 1100 OHC na torze Le Mans – razem z Dunlopem i Borrani

Skoda 1100 OHC miała kontynuować sukces, jaki odniosła marka w prestiżowym 24-godzinnym wyścigu Le Mans w 1950 roku. Z powodu drobnej usterki technicznej, na 121. okrążeniu, Skoda straciła drugie miejsce w swojej klasie.

Układ napędowy Skody 1100 OHC składał się z zamontowanego wzdłużnie, czterocylindrowego silnika rzędowego z podwójnym zapłonem i dwoma wałkami rozrządu umieszczonymi w głowicy cylindrów. Z pojemności skokowej 1089 centymetrów sześciennych silnik generował imponującą moc 92 KM przy 7700 obr./min (maksymalna prędkość obrotowa silnika wynosiła 8500 obr./min). Odpowiadało to mocy jednostkowej wynoszącej prawie 85 KM na litr. Początkowo silnik był zasilany wysokooktanową benzyną lotniczą za pośrednictwem dwóch podwójnych gaźników czechosłowackiej marki Jikov, a później włoskiego producenta Weber.

Niezależne zawieszenie również odgrywało istotną rolę. Kierowanie odbywało się za pomocą trójramiennej kierownicy, którą można było zdemontować dla łatwiejszego wsiadania. Innym zaawansowanym jak na tamte czasy rozwiązaniem było zawieszenie na drążkach skrętnych 15-calowych felg szprychowych firmy Borrani. Dzięki zastosowaniu tworzywa sztucznego wzmocnionego włóknem szklanym samochód wyścigowy o długości 3,88 metra, szerokości 1,43 metra i wysokości poniżej jednego metra ważył zaledwie 583 kilogramy. Pozwoliło to Skodzie 1100 OHC osiągnąć konkurencyjne przyspieszenie i prędkość maksymalną od 190 do 200 km/h, w zależności od przełożenia.

Model 1100 OHC ważył zaledwie 583 kilogramy. Pozwoliło to Skodzie osiągnąć konkurencyjne przyspieszenie i prędkość maksymalną od 190 do 200 km/h

Do tych osiągów przyczynił się również niski współczynnik oporu powietrza nadwozia, zaprojektowanego przez Jaroslava Kindla. Pierwszy wariant modelu posiadał dwa wysuwane reflektory, które wkrótce musiały zostać zastąpione rozwiązaniem bardziej odpowiednim do wyścigów. Drugi model posiadał dwa stałe reflektory zamontowane pod aerodynamicznymi szklanymi osłonami.

Model 1100 OHC odniósł natychmiastowe zwycięstwo podczas swojego publicznego debiutu: doświadczony kierowca fabryczny Miroslav Fousek wygrał wyścig na torze ulicznym w Mladá Boleslav pod koniec czerwca 1958 roku. W kolejnych latach za kierownicą szybkiej Skody zasiadali również kierowcy wyścigowi: Václav Bobek Sr., Václav Cízkovský, Josef Vidner i Jaroslav Bobek.

Oprócz zawodów motorsportowych w ojczyźnie kierowcy odnosili sukcesy również za granicą, choć trudna sytuacja polityczna pod koniec lat 50. i 60. XX wieku sprawiła, że model 1100 OHC mógł rywalizować tylko w krajach komunistycznych. Plany udziału w 24-godzinnym wyścigu Le Mans nigdy nie zostały zrealizowane.

Po dwóch samochodach z otwartymi nadwoziami z włókna szklanego, wyprodukowanych pod koniec 1957 i na początku 1958 roku, w 1959 roku pojawiły się dwa bardziej przestronne warianty coupé z zamkniętymi nadwoziami aluminiowymi. Mimo to inżynierom udało się ograniczyć masę coupé do zaledwie 555 kilogramów, zachowując jednocześnie tę samą prędkość maksymalną.

Otwarte wersje tego samochodu wyścigowego nadal istnieją. Egzemplarz z Muzeum Skody regularnie uczestniczy w imprezach motoryzacyjnych w Niemczech i za granicą. Drugi pojazd należy do Skoda UK i jest wykorzystywany głównie do celów promocyjnych w Wielkiej Brytanii. Pojazd wyposażony jest w opony Dunlop Racing 4.50-15. Oba coupé zostały zniszczone w wypadkach; jedno zostało odbudowane przez Skodę.